Χατζηνάκης N. Χαράλαμπος Διεύθυνση : Καραβόσταμο Ικαρίας Τ.Κ. : 83302 Τηλ. : 22750-61202, Κιν. : 6979157611 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Καραβόσταμο της Ικαρίας, έγινε ασυρματιστής και ταξίδεψε για δέκα περίπου χρόνια με ποντοπόρα πλοία. Στα γράμματα κάνει την εμφάνισή του το 1992 με τη δημοσίευση του πρώτου ποιήματος του σε τοπική εφημερίδα. Από τότε μέχρι σήμερα έχει αποσπάσει διακρίσεις σε πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης μεταξύ των οποίων το Α΄ βραβείο " Νίκος Καββαδίας" 2004, το Α΄ βραβείο ερωτικής ποίησης σε ελεύθερο στίχο "Σικελιανά 2006". Έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό στίχου για τραγούδι Π.Κ. Δήμου Περιστερίου 1998, εύφημη μνεία στο συμπόσιο ποίησης Πάτρας 2005 στο οποίο είναι και συνεργάτης. Η συλλογή ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ έχει τιμηθεί με το βραβείο της Πανικαριακής Αδελφότητας Αθηνών. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τους συνθέτες Π. Κατσιμίχα, Κ. Παρίση και Μ. Ξυδούς. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το έτος 2006.

Έργα του:

.ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ 1999


.ΗΡΙΓΟΝΗ 2004


.ΑΠΟΦΡΙΔΑ 2006


.ΑΡΟΔΑΦΝΗ 2010

Ποιήματα

ΠΑΝΤΑ

Νύχτα με χίλια πρόσωπα στο βλέμμα σου αλητεύει και σέρνει με τις γόβες της κρυστάλλινο χορό όσο κι αν θέλεις να σωθείς πάντα θα περισσεύει μια κουταλιά για να πνιγείς θαλασσινό νερό Οι κουρασμένες μας στιγμές χωρούν σε μιαν αράδα κι ας είναι χρόνια δίσεκτα τα λόγια που θα πεις τα αταξίδευτα σκαριά που καρτερούν στη ράδα έχουν πληγές που φαίνονται στο φως της αστραπής το μυστικό μου το ’πανε δυο γέροντες λοστρόμοι κι ένας φευγάτος θερμαστής απάνω στο κρασί ροζάρια μες στα χέρια τους και κυρτωμένοι ώμοι για ό,τι πάθεις στη στεριά πάντα θα φταις εσύ.

ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ

Ένα πρωτοβρόχι κάτι μήνες άνεργο έκοψε στη μέση του Σεπτέμβρη τη σιωπή, τα χειμωνιάτικα στη ντουλάπα μισάνοιξαν τα μάτια πριν αλλάξουν πλευρό, η νύχτα μοιάζει μετανιωμένη που ήρθε λες και δεν την καλησπέρισε κανείς. Πάλι σου γράφω απόψε κι ας είσαι χρόνια μακριά, λαθραίο τσιγάρο ψάχνω τα χείλη σου όπως τότε να γίνω στάχτη, μα εσύ όπως πάντα πεισματικά κλεισμένη ταμπακέρα στο βαθύ συρτάρι του εγώ σου.

Άνθρώπινες ανάσες μετρημένες σε κυβικά εκατοστά, μια αστραπή που ξέχασε να σβήσει, φωτίζει ακόμη του δρόμου τις ασχήμιες. Ευκλείδειος χώρος, για να λαλήσουν ρήτορες, να κομπάσουν οι κτήτορες, να ερμηνεύσουν οι ειδήμονες. Η γραμμή για να επιδοτηθεί άγονη! Η λογική για να επιβιώσει τετράγωνη, γεωμετρία της παράλληλης οφθαλμαπάτης, λήτρωση στο "άπειρο"! Μόνο η γραφή ευκλείδεια και αυτή από σύμπτωση, κυκλοφορεί αν και πανάρχαια, σαν νέα θεωρεία ανάμεσά μας. Έτσι ελπίζω!

ΚΡΙΜΑ

Λένε η καρδιά πως κρύβει πάντα απ’ το νου

ένα κομμάτι του δικού της ουρανού

Ένα κομμάτι τόσο δα μικρό σαν δάκρυ

για να ’χει ο έρωτας αρχή κι ο λόγος άκρη

Γυναίκα μες στου φεγγαριού το φως λουσμένη

κάτι κρατά όσο κι αν είναι ερωτευμένη

Κι αν είναι Άρτεμις τον Αύγουστο στη Δήλο

έχω φυλάξει ένα τραγούδι να της στείλω

Σαν το μελτέμι τ’ αλμυρό και σαν το κύμα

με την πανσέληνο μην κλαις γιατί ’ναι κρίμα.

ΑΚΟΜΑ

Είπες οι σκιές παιχνίδι είναι του ήλιου και προσπέρασες

ξέφωτα πως είναι οι αγάπες της ζωής και χάθηκες στο δάσος της

Στο μεσοφόρι σου κεντημένος ο άνεμος του ελαιώνα το ασήμι σπαρτάρισε στο πέρασμά σου Χίλιες φορές σε διάβασα ακόμα στο όνομά σου συλλαβίζω.

ΤΕΜΑΧΙΑ

Τεμαχίζεις τα χρόνια που έζησες ως τώρα, ασυναίσθητα σε εφταετίες,

ό,τι περισσεύει το κρατάς στην άκρη, σχεδόν από συνήθεια

κι όπως κανείς δεν νοιάζεται από ποια εφταετία κρατάς περίσσεμα,

άφοβα μέσα σε αυτό μπορείς να ταξιδεύεις.

Έτσι σε βρίσκω ν' αρμενίζεις έξω απ' την Τήνο με πορεία ανατολικά,

ή στη γωνιά Σπετσών και Τήνου να χαζεύεις λογοκριμένα πρωτοσέλιδα

κι άλλοτε πάλι στης Σύρου την απάνω πόλη,

με ένα παλιό του Μάρκου στα χείλη σαν παράκλαση'

Το πού δεν έχει και τόση σημασία όση το πότε

κι ύστερα ξανά η άχαρη προσγείωση,

πίσω,

στην πολιτεία του ενός

και τον καιρό του κενενός,

έλληνας,

μικροέλληνας

και προδομένος.